Yükseklikten Korkan Kelebek
5 dk. okumaMunchkin Ülkesi'nin sınırında, çayır otlarının bir yavru köpekten daha uzun olduğu yerde, Pip adında küçük pembe bir kelebek yaşarmış.
Çayırdaki her kelebek yükseklere, papatyaların üstüne ve mavi çatıların tepesine uçmayı severmiş. Pip hariç her kelebek. Pip yeri severmiş. Yer yakındı, güvenliydi ve hiç sallanmıyordu.
Bir sabah Toto sarı tuğlalı yolda macera kokusu alarak neşeyle koşuyordu. Birden durdu. Bir papatyanın üstünde pembe bir şey kıpırdamadan duruyor, tir tir titriyordu.
Toto, sanki "Merhaba," der gibi usulca havladı; çünkü yüksek seslerin küçük canlıları korkuttuğunu biliyordu. Sanki "Neden diğerleriyle birlikte uçmuyorsun?" diye soruyor gibiydi.
"Orası çok yüksek," diye fısıldadı Pip. "Ya düşersem?"
Toto bunu biraz düşündü. Büyük tahta köprüden korktuğu zamanı ve Dorothy'nin onun yanında adım adım nasıl yürüdüğünü hatırladı.
Toto usulca havladı, sanki şöyle diyordu: "Çok yükseğe çıkmayalım. Sadece birazcık. Burnuma kadar."
Pip kanat çırptı, biraz yalpaladı ve tam Toto'nun siyah burnunun ucuna kondu. Burnu gıdıklandı. Ama Toto hapşırmadı; bu gerçekten çok cesurcaydı.
Toto sanki "Şimdi kulağıma," der gibi havladı. Pip kulağına uçtu. Bir daha havladı, sanki "Şimdi de şu ayçiçeğine," diyordu. Pip ayçiçeğine uçtu. Her defasında biraz daha yükseğe, her defasında biraz daha az korkarak.
Öğleden sonra Pip diğer tüm kelebeklerle mavi çatıların üzerinde dans ediyordu. Arada bir de sırf teşekkür etmek için aşağı süzülüp o siyah burnun ucuna konuyordu.
Çok gururlu ve çok uykulu olan Toto ise sıcacık çimlerin üzerine kıvrıldı ve uçtuğunu düşledi. Son.