Motyl, który bał się wysokości
5 min czytaniaNa skraju Krainy Manczkinów, gdzie trawa na łące rośnie wyższa od szczeniaczka, mieszkała Pip – mały różowy motylek.
Wszystkie motyle na łące uwielbiały latać wysoko, ponad stokrotkami i nad niebieskimi dachami. Wszystkie oprócz Pip. Pip lubiła ziemię. Ziemia była blisko, była bezpieczna i wcale się nie chwiała.
Pewnego ranka Toto dreptał drogą z żółtej cegły, węsząc za przygodami. Zatrzymał się. Coś różowego siedziało bez ruchu na stokrotce i drżało.
– Hau – szczeknął cichutko Toto, jakby mówił: „Cześć”. Wiedział, że głośne powitania straszą małe stworzonka. – Hau? – zaszczekał pytająco, jakby pytał: „Dlaczego nie latasz z innymi?”
„Tam w górze jest za wysoko – szepnęła Pip. – A co, jeśli spadnę?”
Toto pomyślał o tym. Przypomniał sobie, jak bardzo bał się wielkiego drewnianego mostu i jak Dorotka szła tuż obok niego, krok po kroku.
Toto szczeknął cicho, jakby chciał powiedzieć: „Nie lećmy wysoko. Tylko troszeczkę. Do mojego nosa”.
Pip zatrzepotała skrzydełkami, zachwiała się i wylądowała prosto na czubku czarnego nosa Toto. To łaskotało. Toto jednak nie kichnął, co było z jego strony bardzo dzielne.
„Hau!” – szczeknął Toto, jakby mówił: „Teraz na moje ucho”. Pip poleciała na jego ucho. „Hau!” – zaszczekał znowu: „A teraz na tamten słonecznik”. Pip poleciała na słonecznik. Za każdym razem troszkę wyżej, za każdym razem odrobinę mniej wystraszona.
Po południu Pip tańczyła już nad błękitnymi dachami razem z innymi motylami i co jakiś czas zlatywała w dół, by wylądować na pewnym czarnym nosie – tak po prostu, żeby podziękować.
A Toto, bardzo dumny i bardzo senny, zwinął się w kłębek na ciepłej trawie i śnił o lataniu. Koniec.