Bajki na dobranoc

Bajki dla sennych psiaków

Krótkie opowiadania do czytania na głos – albo włącz i słuchajcie razem.

Motyl, który bał się wysokości

5 min czytania
🎧 Posłuchaj

Na skraju Krainy Manczkinów, gdzie trawa na łące rośnie wyższa od szczeniaczka, mieszkała Pip – mały różowy motylek.

Wszystkie motyle na łące uwielbiały latać wysoko, ponad stokrotkami i nad niebieskimi dachami. Wszystkie oprócz Pip. Pip lubiła ziemię. Ziemia była blisko, była bezpieczna i wcale się nie chwiała.

Pewnego ranka Toto dreptał drogą z żółtej cegły, węsząc za przygodami. Zatrzymał się. Coś różowego siedziało bez ruchu na stokrotce i drżało.

– Hau – szczeknął cichutko Toto, jakby mówił: „Cześć”. Wiedział, że głośne powitania straszą małe stworzonka. – Hau? – zaszczekał pytająco, jakby pytał: „Dlaczego nie latasz z innymi?”

„Tam w górze jest za wysoko – szepnęła Pip. – A co, jeśli spadnę?”

Toto pomyślał o tym. Przypomniał sobie, jak bardzo bał się wielkiego drewnianego mostu i jak Dorotka szła tuż obok niego, krok po kroku.

Toto szczeknął cicho, jakby chciał powiedzieć: „Nie lećmy wysoko. Tylko troszeczkę. Do mojego nosa”.

Pip zatrzepotała skrzydełkami, zachwiała się i wylądowała prosto na czubku czarnego nosa Toto. To łaskotało. Toto jednak nie kichnął, co było z jego strony bardzo dzielne.

„Hau!” – szczeknął Toto, jakby mówił: „Teraz na moje ucho”. Pip poleciała na jego ucho. „Hau!” – zaszczekał znowu: „A teraz na tamten słonecznik”. Pip poleciała na słonecznik. Za każdym razem troszkę wyżej, za każdym razem odrobinę mniej wystraszona.

Po południu Pip tańczyła już nad błękitnymi dachami razem z innymi motylami i co jakiś czas zlatywała w dół, by wylądować na pewnym czarnym nosie – tak po prostu, żeby podziękować.

A Toto, bardzo dumny i bardzo senny, zwinął się w kłębek na ciepłej trawie i śnił o lataniu. Koniec.

Toto i zgubiony obiad

4 min czytania
🎧 Posłuchaj

Górnik Grob miał tajemnicę. Codziennie w południe wymykał się z kopalni z kiełbaską, siadał na swoim ulubionym pieńku i jadł ją tak cicho, jak tylko górnik potrafi.

– Toto jest dwie jaskinie stąd – mówił sobie Grob. – Na pewno nic nie poczuje.

Ale dwie jaskinie dalej Toto nastawił uszu. Jego nosek zrobił niuch. Potem niuch-niuch. A potem: NIUCH!

Toto ruszył za zapachem przez ciemny tunel, po lśniących kamieniach, pod drewnianymi belkami – a gdy tunel się skończył, po prostu zaczął kopać.

Ziemia leciała na wszystkie strony. Grob spojrzał na swoje buty. Ziemia pod nimi się ruszała. I nagle – hop! – mała biała główka z brązowymi uszkami wyjrzała prosto spomiędzy jego stóp.

Grob zaśmiał się tak głośno, że świeczki na jego kasku aż zadrżały. – No dobrze, dobrze – powiedział i przełamał kiełbaskę na pół.

Od tamtego dnia Grob zawsze przynosił dwie kiełbaski. A Toto zawsze wchodził drzwiami. No, prawie zawsze. Koniec.

Czyta George. Oryginalne opowiadania napisane dla Toto's World.